با من بمان که خیلی دوستت دارم

نگارش کامی & پدرام در شنبه 1387/11/19 ساعت 2:38 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1386/10/25 ساعت 4:4 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

ای شب از رويای تو رنگين شده

سينه از عطر توام سنگين شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایهء مژگان من

ای ز گندمزارها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ظلمت تردیدها

با توام ديگر ز دردی بيم نيست

هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟

هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اینت گر که در خود داشتم

هرکسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش، نيش ماران يافتن

زهر در لبخند ياران يافتن

زر نهادن در کف طرارها

آه، ای با جان من آميخته

ای مرا از گور من انگيخته

چون ستاره، با دو بال زرنشان

آمده از دور دست آسمان

جوی خشک سينه ام را آب تو

بستر رگهايم را سيلاب تو

در جهانی اینچنين سرد و سياه

با قدمهایت قدمهايم براه

ای به زير پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گيسويم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه، ای بيگانه با پیرهنم

آشنای سبزه واران تنم

آه، ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمين های جنوب

آه، آه ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سيراب تر

عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست

چلچراغی در سکوت و تيرگيست

عشق چون در سينه ام بيدار شد

از طلب پا تا سرم ايثار شد

اين دگر من نيستم، من نيستم

حيف از آن عمری که با من زيستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پيکرت پيرهنم

آه می خواهم که بشکافم ز هم

شادیم یک دم بيالاید به غم

آه، می خواهم که برخيزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم های های

اين دل تنگ من و اين دود عود ؟

در شبستان، زخمه های چنگ و رود ؟

اين فضای خالی و پروازها؟

اين شب خاموش و اين آوازها؟

ای نگاهت لای لائی سِحر بار

گاهوار کودکان بيقرار

ای نفسهایت نسیم نیمخواب

شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیا های من

ای مرا با شور شعر آميخته

اينهمه آتش به شعرم ريخته

چون تب عشقم چنين افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

تو امدی ز دور ها و دور ها

ز سرزمین عطر ها و نور ها

نشانده ای مرا کننون به زورقی

ز عاج ها ز ابر ها بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعر ها و شور ها

                                            فروغ فرخزاد

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1386/04/05 ساعت 3:38 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در شنبه 1386/03/12 ساعت 3:8 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در پنجشنبه 1386/03/10 ساعت 3:20 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

بخاطرتمام اوقاتی که درکنارم ایستادی،

به خاطرتمام حقایقی که چشمانم رابه رویشان

بازکردی،

بخاطرتمام لذتی که به زندگیم بخشیدی،

بخاطرتمام اشتباهاتی که

جبران کردی

 بخاطرتمام رویاهایی که جامه حقیقت پوشاندی

 وبه خاطرتمام عشقی که درتویافتم

تاابدسپاسگذارخواهم بود.

مرا ایستاندی وهرگزاجازه سقوط ندادی وتاآخرحمایتم کردی.

قدرتم به روی ضعف،صدایم دربی زبانی وچشمانم آنگاه که نمیمیرم ایمانم دادی

 ازآن روی که ایمان

داشتی به هرآنچه هستم.

بال دادی وپروازم.

بامهربانیت آسمان به سرانگشتانم سابید.

ناامیدبودم وتوبازش گرداندی.

سپاسگذرام برای تمام روزهایی که به من بخشیدی.

شاید آنقدر آگاه نباشم

ولی

حقیقت راخوب می دانم که باعشق توتقدیس شده بودم.

قدرتم به روی ضعف،صدایم دربی زبانی وچشمانم آنگاه که نمیمیرم

ونوری درتاریکی که عشقترابرزندگیم می تابیدی،

الهام شدی ودرمیان این نیرنگ زار،

تنهاحقیقت بودی.

دنیایم بخاطرتوبهترین شد.

سپاسگذارم برای تمام روزهایی که به من بخشیدی.

نگارش کامی & پدرام در پنجشنبه 1386/01/09 ساعت 5:29 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در یکشنبه 1385/12/06 ساعت 5:50 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 طغراکش این مثال مشهور                      بر شقه چنین نوشت منشور

کز حادثه وفات ان ماه                        چون قیس شکسته دل شد اگاه

گریان شد و تلخ تلخ بگرییست                     بی گریه تلخ در جهان کیست؟

امد سوی ان حظیره جوشان                 چون ابر بهار گه خروشان

بر مشهد او که موج خون بود                 ان سوخته دل مپرس چون بود

از دیده چوخون سرشک ریزان                      مردم ز نفیر او گریزان

در شوشه تربتش به صد رنج                پیچیده چنانکه مار بر گنج

از بس که سرشک لاله گون ریخت                  لاله ز گیاه گورش انگیخت

خوناب جگر چو شمع پالود                بگشاد زبان اتش الود

و انگاه به دخمه سر فرو کرد                  می گفت و همی گریست از درد

کای تازه گل خزان رسیده                   رفته ز جهان جهان ندیده

چونی ز گزند خاک چونی؟                    در ظلمت این مغاک چونی؟

ان خال چو مشکدانه چون است؟            و ان چشمک اهوانه چون است؟

چون است عقیقه ابدارت؟                   وان غالیه های تابدارت؟

نقشت به چه رنگ می طرازند؟          شمعت به چه داغ می گدازند؟

بر چشم که جلوه می نمایی؟               در مغز که نافه می گشایی؟

سروت به کدام جویبار ؤلاله زار است؟

چونی ز گزندهای این خار؟                  چون می گذرانی اندرین غار؟

در غار همیشه جای مار است              ای ماه تو را چه جای غار است؟

بر غار تو غم خورم که یاری                 چون غم نخورم؟که یاره غاری؟

هم گنج شدی که در زمینی                 گر گنج نه ای چرا چنینی؟

هر گنج که ان درون غاری است              بر دامن او نشسته ماری است

من مار کز اشیان به رنجم                     بر خاک تو پاسبان گنجم

شوریده بدی چو ریگ در راه                     اسوده شدی چو اب در چاه

چون ماه غریبیت نصیب است                   از مه نه غریب اگر غریب است

در صورت اگر ز من نهانی                      از راه صفت درون جانی

گر دور شدی ز چشم رنجور                 یک چشم زد از دلم نه ای دور

گر نقش تو از میانه بر خاست              اندوه تو جاودانه بر جاست

این گفت و نهاد بر زمین دست                      چرخی زد و دستبند بشکست

برداشت ره ولایت خویش                مشتی ددگانش از پس و پیش

در رقص رحیل ناقه می راند                   بر حسب فراق بیت می خواند

در گفتن حالت فراقی                      حرفی ز وفا نماند باقی

   می داد به گریه ریگ را رنگ                    می زد سری از دریغ بر سنگ

چون سخت شدی ز گریه کارش                      بر خاستی ارزوی یارش

از کوه در امدی چو سیلی                رفتی سوی روضه گاه لیلی

سر بر سر خاک او نهادی                      بر خاک هزار بوسه دادی

بر تربت ان بت وفادار                        گفتی غم دل به زاری زار

او بر سر شغل و محنت خویش                 وان دام و دد ایستاده در پیش

او زمزم گشته ز اب دیده                        و ایشان حرمی درو کشیده

چشم از ره او جدا نکردند                  کس را بر او رها نکردند

از بیم ددان بر ان گذرگاه                       بر جمله خلق بسته شد راه

تا او نشدی ز مرغ تا مور                     کس پی ننهاد گرد ان گور

زین سان ورقی سیاه می کرد                  عمری به هوس تباه می کرد

روزی دو سه با سگان ان ده                می زیست چنانکه مرگ ازو به

گه قبله ز گور یهر می ساخت              گاه از پس گور دشت می تاخت

در دیده مور بود جایش                         وز گور به گور بود پایش

و اخر چو به کار خویش در ماند               او نیز رحیل نامه بر خواند

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1385/11/10 ساعت 11:8 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در دوشنبه 1385/10/25 ساعت 6:37 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

      _________***__*_**** ___________
____________**__**_____* __________
___________***_*__*_____* _________
__________****_____**___****** ____
_________*****______**_*______** __
  ________*****_______**________*ــــــــ    
________*****_______*_______* _____
________******_____*_______* ______
_________******____*______* _______
__________********_______* ________
__***_________**______** __________
*******__________** _______________
_*******_________* ________________
__******_________*_* ______________
____**___*_______** _______________
___________*_____*__* _____________
_______****_*___* _________________
_____******__*_** ________________
____*****______* __________________
____**_________* __________________
_____*_________* __________________
_____________*_* __________________
______________** __________________

پدرامم دوستت دارم

نگارش کامی & پدرام در دوشنبه 1385/10/25 ساعت 5:51 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

اگه یه روز رفتی

و

 دیگه بر نگشتی

بهت قول نمیدم

که

منتظرت بمونم

اما از تو میخوام

وقتی اومدی

یه شاخه گل

روی قبرم بزاری

نگارش کامی & پدرام در شنبه 1385/10/16 ساعت 1:5 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

۝ از سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

۝ عاشقي پيداست از زاري دل
نيست بيماري چو بيماري دل 

۝ ديوانه كرد آرزوي وصل او مرا
از سر برون نمي‌رود اين آرزو مرا

۝ گفتمش نقاش را نقشي بكش از زندگي
با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد

۝ آنكةعاشقانةخنديدخندهاي منودزديد
پشت پلك مهربوني خواب يك توطئةميديد

۝ توراميبينم وميلم زيادت ميشود هردم
توراميبينم ودردم زيادت ميشود دردم

۝ هركسي هم نفسم شددست آخرقفسم شد
منه ساده بخيالم كه همه كاروكسم شد

۝ نيازارم ز خود هرگز دلي را
كه مي ترسم در آن جاي تو باشد

۝ گر بي خبر آمديم به كوي تو، دور نيست
فرصت نيافتيم كه خود را خبر كنيم

۝ گرچه میدانم نمي‌آيد،ولي هردم از شوق
سوي درمي‌آيم و هرسو،نگاهي میکنم

۝ از سوز محبت چه خبر اهل هوس را
اين اتش عشق است نسوزد همه كس را

۝ آورم پيش تو از شوق پيام دگران
گويمت تا سخن خويش به نام دگران

۝ من بخال لبت اي دوست گرفتار شدم
چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

۝ گاه گاهي به من ازمهر پيامي بفرست
فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار

۝ غمي خواهم كه غمخوارم تو باشي
دلي خواهم كه دل آزارم تو باشي

۝ گر نرخ بوسه را لب جانان به جان كند
حاشا كه مشتري سر مويي زيان كند

۝ گر هيچ مرا در دل تو جاست بگو
گر هست بگو نيست بگو راست بگو

۝ صبر در جور و جفاي تو غلط بود غلط
تكيه بر عهد و وفاي تو غلط بود غلط

۝ گرچه هرلحظه زبيداد تو خونين جگرم
هم بجان توكه ازجان بتو مشتاق ترم

۝ غير از غم عشق تو ندارم , غم ديگر
شادم كه جز اين نيست مرا همدم ديگر

۝ دل كه آشفته روي تو نباشد دل نيست
آنكه ديوانه خال تو نشد عاقل نيست

۝ زدرد عشق توبا كس حكايتي كه نكردم
چرا جفاي تو كم شد؟شكايتي كه نكردم

۝ تو كيستي،كه اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

۝ بشنو از ني چون شكايت ميكند
از جداييها حكايت ميكند

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1385/10/12 ساعت 6:46 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم "

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

نگارش کامی & پدرام در دوشنبه 1385/10/11 ساعت 11:2 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در یکشنبه 1385/10/10 ساعت 10:4 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 آدمـک آخــرِ دنيــاست، بخند...

آدمـک مـرگ هـمين جاست، بخند...

آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي به خـدا،

خــدا آخــر دنيـاست، بخند...

نگارش کامی & پدرام در یکشنبه 1385/10/10 ساعت 10:0 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در یکشنبه 1385/10/10 ساعت 9:50 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

پدرام جونم خیلی دوستت دارم

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1385/09/28 ساعت 3:50 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم

و از کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.

اگر شوق رسیدن به دستهایت نبود،هیچ گاه آغوشم را نمی گشودم

واگر صدای گوشنواز تو نبود از گوشه تنهایی بیرون نمی آمدم.

اگر شوق دیدن چشم هایت نبود هیچ گاه پلک هایم را بیدار نمی کرد

                       و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید،معنای جهان را نمی فهمیدم

                               دوستت دارم

نگارش کامی & پدرام در شنبه 1385/09/25 ساعت 1:41 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در جمعه 1385/09/24 ساعت 4:3 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در جمعه 1385/09/24 ساعت 10:44 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در جمعه 1385/09/24 ساعت 10:30 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

_{اسمان است و من ویک پرواز}

_{ما به دنبال چه ایم از اغاز}

_{ما گریزان و شتابان و پریشان حالیم}

_{زندگی چیست از او مینالیم}

_زندگی

_{داستان مردیست}

_{که به نان اندیشد}

_{صبح تا شام دوید}

_{و به نانش نرسید}

_زندگی

_{گریه ی دخترکی در سبد است}

_{که مادر می خواست}

_{دستها مشت به دیوار سبد می کویبد}

_{ناز ان دخترک زیبا را هیچ عابر نخرید}

_زندگی

_{شاخه گلی پشت چراغ سرخیست}

 که به دستان ظریف پسری نه ساله

سوی ما می اید

سبز میگردد و از نو حرکت باید کرد

زندگی

تلخ ترین فاجعه ی عمر من است

چه کسی بود مرا دعوت کرد

زودتر باید رفت

نگارش کامی & پدرام در چهارشنبه 1385/09/22 ساعت 11:41 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در پنجشنبه 1385/09/16 ساعت 10:56 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1385/09/14 ساعت 12:46 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نگارش کامی & پدرام در سه شنبه 1385/09/14 ساعت 12:40 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت